Þegar ég var ungur var NASA geimferðastofnun sem stundaði mikilsverðar rannsóknir. Þar langaði mig að vinna, því þau gerðu snilldarlega hluti. Þau fóru í mannaðar geimferðir og fundu upp vísindi sem bættu lífskjör allra á jörðinni, og veittu heiminum von. Það er löngu búið. Nú eru Rússland og Kína einu löndin í heiminum sem hafa tök á mönnuðum geimferðum, og tæplega það. Tíðni geimfara sem hrapa hefur aukist verulega. Frekar vandræðalegt… og ef maður ætlar að gerast geimfari þá er líklegara að maður verði skotinn upp frá Baikonur í Kazakhstan en frá Cape Canaveral. Ameríski draumurinn.

Það er rosalega auðvelt að hrapa út af rugli. Flestir sem tala um NASA á Íslandi pæla ekkert í geimflaugum. Þau pæla í forljótu húsi við Austurvöll þaðan sem það hefur margar af sínum bestu minningum. Salurinn þar fyrir innan er stórmerkilegur, og ólíkt húsinu sjálfu, rosalega fallegur.

Hugmyndirnar um að byggja hótel þar sem NASA stendur eru auðvitað frekar fráleitar. Þeir sem hafa komið til borga þar sem miðborgin samanstendur af hótelum og engu öðru vita að slíkar borgir eru frekar ógeðslegar og leiðinlegar. Svæðið í kringum Austurvöll og Ingólfstorg er að breytast í frekar mikið hótelarunk, og allt sem er gott í miðborginni er að færast upp Skólavörðuholtið. Það er í rauninni ekkert að því samt að það séu fullt af hótelum í miðbænum, svo lengi sem það er annað stöff þar líka.

Ókei. Fínt. Sumir vilja stoppa NASA niðurrifin, aðrir vilja byggja hótel. Hví ekki bæði?

Það er í rauninni afskaplega lítið því til fyrirstöðu verkfræðilega, að rífa megnið af NASA húsinu, búa vel um skelina þar sem gamli salurinn er, og byggja svo fallegt hús utan um það. Það gæti verið hótelinngangur sem snýr að Ingólfstorgi og veitingastaður sem snýr að Austurvelli, og svo hótelið sjálft byggt fyrir ofan NASA salinn. Það þyrfti að hljóðeinangra vel, en það sem úr yrði væri menningarmiðstöð sem væri vit í. Góð hótel eru yfirleitt með stóra og flotta sali þar sem er hægt að halda ráðstefnur, tónleika og fleira, hvort eð er, og ekki verra að gamli NASA salurinn fái þá að halda sínum sjarma innan um nýja starfsemi.

Ég skil ekki fyrir mitt litla líf hvers vegna, í öllu þessu þrasi um NASA húsið, hafi enginn borið þessa hugmynd upp. Það er eins og allir séu í kapphlaupi til að hrapa fyrstur. Annaðhvort á að steypa íslensku menningarlífi í Hörpuknúna óvissu, eða þá að frjálslyndasta og mest skapandi fólk landsins tekur upp nostalgíska íhaldssemi sem lætur hólafólkið í suðurríkjunum – þið vitið, þarna rétt hjá Houston – líta út eins og þrælgáfaða frumkvöðla.

Nú lofaði ég mér að skrifa þetta ekki, en here goes: Houston, hér er vandamál. Fólk er ekki að hugsa út fyrir kassann. Fólk er ekki að gera neitt skapandi. Fólk er í besta falli að reyna að verja sína hagsmuni án þess að skoða heildarmyndina. Slíkt fólk hrapar.

Þegar ég var sautján ára fékk ég þann heiður að halda stuttan fyrirlestur – um jarðeyðingu, af öllu mögulegu – fyrir hóp vísindamanna frá NASA. Ári síðar fór ég á skemmtistaðinn NASA í fyrsta skiptið. Þó svo að ég beri í rauninni ekki sterkar tilfinningar til NASA, eða til NASA, þá þætti mér eftirsjá af þeim. Það ætti auðvitað að dæla meiri peningum í geimiðnaðinn, svo mannaðar könnunarferðir um himingeiminn geti haldið áfram og mögulega getum við yfirstigið ýmis vandamál sem steðja að mannkyninu, og auðvitað ætti að gera eitthvað til að viðhalda tónlistarlífinu á Íslandi samhliða því sem við aukum þjónustu við erlenda ferðamenn sem innlenda og búum betur um miðborgina, og ekki verra ef salurinn góði í NASA húsinu fengi að koma þar að.

Það er búið að vera til umræðu allt of lengi að lögreglan á Íslandi vill fá að ganga um með rafstuðsvopn sem skýtur nálum tengdum við leiðara og pumpar rafmagni í fórnarlambið – mjög há spenna, mjög lágur straumur, sem þýðir að í flestum tilfellum missir fólk stjórn á vöðvum sínum, fellur í jörðina, en oftast nær deyr það ekki. Undantekningin er ef það er með ákveðna hjarta- eða lungnasjúkdóma sem gerir fólk viðkvæmt fyrir rafstuði. Algengast er að fólk lendi í hjartaflökti (cardiac arrhythmia) sem getur leitt af sér hjartaáfall eða hjartastopp.

Amnesty International tók saman 150 dauðsföll af völdum Taserskota milli 2001 og 2007 [1]. Nokkur fræg tilvik af dauðsföllum hafa komið upp, til dæmis þegar pólverjinn Robert Dziekański var myrtur af lögreglu á Vancouver flugvelli með fimm taser skotum.

Vopn af þessu tagi eru ólögleg í þýskalandi (undir viðauka 2 WaffG laganna) ef ekki hefur verið staðfest að þau séu hættulaus, en ekkert rafstuðsvopn hefur fengið slíka vottun.

Þegar talað er um rafstuðbyssur er almennt talað um Taser, sem er þó vörumerki. Það er svolítið eins og að gagnrýna koffeindrykki með því að tala um Pepsi. Ekkert beinlínis rangt við það, bara helvíti ónákvæmt. Aðrir framleiðendur en Taser International eru t.d. Nova Technologies og Stun Tech Incorporated.

Ég hef ekkert á móti því að lögreglan fái rafstuðvopn, að undangegnum nokkrum skilyrðum, sem ég skal rökstyðja:

1. Allir lögreglumenn sem bera rafstuðvopn skulu vera skotin með rafstuðvopni minnst mánaðarlega. Þetta er til þess gert að tryggja að þau skilji hverslags vopnvald þetta er, en einnig til þess að staðfesta að vopnin séu ekki banvæn.
2. Allir aðrir Íslendingar fái líka að bera rafstuðvopn. Sama regla skal gilda um þá sem kjósa að bera þau, en að öðru leyti er þetta til þess gert að minnka líkurnar á því að lögregla ákveði að nota vopnvald sitt eftir hendingu.
3. Fyrir hvert rafstuðvopn sem er flutt til landsins séu einnig fluttir inn fimmtíu einangrunarbúningar sem almenningi gefst kostur á að nýta sér í mótmælum. Þetta er til þess gert að ekki séu notuð rafstuðvopn til að koma í veg fyrir friðsamlegar samkomur þar sem fólk nýtir sér  tjáningarfrelsið sitt til að lýsa skoðun sinni á ýmsu sem er að í samfélaginu – til dæmis auknum umsvifum lögreglunnar.

Þetta er mjög einfalt mál. Ekkert samfélag hefur orðið betra við það að hafa meiri valdstjórn að hálfu ríkisins.

Ef lögregla er vopnuð er það gert í því skyni að gefa þeim yfirhöndina gegn óvinum sínum og ríkisins hér innanlands. Umræðan í samfélaginu er þannig að óvinirnir innanlands eru glæpagengi sem ferðast um á mótorhjólum. Ég veit lítið um hvað gerir þessa einstaklinga á mótorhjólum að glæpagengjum, en hefði haldið að ef sannanir væru til staðar mætti handtaka þá einstaklinga sem eru að fremja glæpi og draga þá fyrir rétt. Ef það er erfitt vegna hættu á ofbeldi, þá eru til úrræði – lögreglan hefur nú þegar nóg af vopnum nú þegar til að tryggja að það gangi greiðlega fyrir sig. Samkvæmt því sem ég veit er lögreglan á Íslandi nægilega vopnbúin til að geta geta látið lítið stríð ganga greiðlega fyrir sig.

Þá stendur eftir spurningin: Ef glæpagengin eru ekki raunverulega vandamálið, af hverjum stafar ógnin sem á að vera notuð til að réttlæta frekari vopnvæðingu, og þá sér í lagi vopnvæðingu að staðaldri með vopnum sem eru notuð út um allan heim til að gera lögreglu auðveldara fyrir að misbeita valdi sínu?

Svarið er ekki augljóst. Mótmæli á Íslandi hafa verið mestmegnis friðsamleg, og nær undantekningarlaust þegar þau hafa farið úr böndunum hefur það verið að tilstuðlan lögreglu – Gúttóslagurinn er kannski undantekningin, en þó er ég ekki svo viss. Er vandamálið kannski fullt fólk í slagsmálahugleiðingum? Hvar liggur vandamálið sem lögreglan vill leysa með því að gefa fólki stuð?

Þegar lögreglan útskýrir áhættulíkanið sem þau eru að byggja réttlætinguna á þessari vopnvæðingu á, þá getum við farið að tala saman um hvort hún sé réttlætanleg. Þangað til er hún það ekki, og umræðan er fáranleg. Svo einfalt er það.

Infographic designed by Lumin Consulting

The Internet has been invaded by the governments of the physical world. This has a number of severe effects.

The traditional image of the Internet as a kind of digital Wild West makes the legal environment opaque to most of the people who rely on online services in their day to day lives. The fact is that the companies that operate your Internet connection, that store your e-mail, that operate the social networks, and run the search engines, that offer online stores and keep the infrastructure of the ‘net chugging along, they all rely on various legal mechanisms in order to allow them to do what they do and to keep them safe.

A lot of Internet users tend to disregard the corporate aspect of the Internet as incidental or unimportant. In many ways it would be nice if that were a realistic estimate, but the truth is that a very huge amount of online activity is put into legal vehicles such as companies and foundations because organizationally it simplifies a great many of the meatspace interactions, and legally it creates a buffer between the people who operate the services and the people who use them – or abuse them. You may or may not agree with the existence of corporations and limited liability, but either way you have to admit that since these things exist, it’s reasonable that people use them.

The problem is that companies exist by state suffrage. Their legality and the legal protections offered to them are purely a manifestation of state power. So when states decided to intervene in corporate affairs, there’s less that they can really do than they’d sometimes like to.

Now, to be fair, there are a lot of companies that don’t really care at all about their customers. Some companies – the better ones – realize that caring about their customers is an economic imperative. This is one of the reasons I try not to do business with companies that are big enough that they don’t really have to care about each individual customer.

If you own a .com domain, whether you like it or not, you are a customer of Verisign. You might be buying the domain through some other company – a so-called registrar – but Verisign is the ultimate registry that decides which .com domains exist and which do not.

Verisign is a company. It exists by the suffrage of the United States government. On numerous occasions in recent years, they have been told by the US government or fragments thereof to “un-sell” services to certain people on various grounds. Normally these reasons have to do with copyright infringement. I’m not going to launch into a tirade about the fact that the US federal government should have better things to do with its time than play copyright cops for the content industry, but you know I could. The point is, Verisign has complied.

They’re not really in a good position. If Verisign does not comply, they lose their Intermediary Liability Limitations. It’s unclear whether §230 of the Communications Decency Act considers the hosting of DNS entries as a form of hosting, but that’s probably the stick they’re being threatened with. I’m not actually entirely familiar with the content of §230 CDA, but I know it’s little brother, the European e-Commerce Directive fairly well, and although putting DNS under hosting is a stretch it does say that indemnity is dropped in the case of violation of non-compliance with copyright-based takedown orders.

The other cases are child pornography and general court orders. Court orders of course are pretty wide in scope. Hurray for wildcards.

So Verisign complies. To most users of the Internet, whatever. It’s only a couple of zone authority transfers removed from the DNS registry. Right? What the hell does that have to do with human rights? What the hell does that have to do with freedom of expression?

What this tells us is that Verisign cannot be trusted. More deeply it tells us that the DNS system cannot be trusted. It is inherently censorable. It needs to be replaced with a Peer-to-Peer, cryptographically ensured alternative. That needs to happen much faster than is technically or socially possible.

In the meantime, what I can do is stop doing business with Verisign. Not because I dislike Verisign as such, but rather because I acknowledge the fact that Verisign operates their business in an unstable political environment, where they are subject to the whims of various law enforcement agencies. I cannot ask them not to operate their business in the United States, but I can cast a wallet vote, insofar as that is of any use – since they don’t really care whether I do business with them or not – and decide not to do further business with them while they operate under the auspices and suffrage of the United States federal government.

For the record: I really like America, both physically and philosophically, but your government is plenty fucked and you guys need a revolution.

So I won’t be renewing my .com domains. I might renew my .org domains, as I’ve not yet seen any of those seized, although that’s just a matter of time, really. In the meantime, I’m transferring stuff over to .is. Not because Iceland is perfect, but because Iceland is better than any other legal jurisdiction, because ISNIC is a company that cares about their customers – and if they don’t, they’re at least in a situation where they kind of care about me -… but more importantly, Iceland is getting better, not worse.

So as of today, cannonical URL for my blog is http://smarimccarthy.is … welcome.

Þegar hrunið byrjaði vann ég í Vestmannaeyjum, þrátt fyrir að búa í Reykjavík. Ég eyddi kvöldunum úti í Eyjum við skrif og pælingar, og hafði á undanförnu hálfu ári ásamt nokkrum vinum farið að leiða hugann að því að hrun væri óhjákvæmilegt. Um leið og stoðirnar runnu undan Glitni gerði ég mér ferð til Reykjavíkur til að sjá hvað væri að gerast.

Sem miðborgarkaffihúsarotta af verri gerðinni, þá varð ég var við mikla uppsveiflu strax á þeirri fyrstu viku af espressólepjandi kaffihúsakommum í 101, ræðandi hrunið og það hvað allt ætti nú eftir að verða erfitt. Frá hverju borði heyrðist skoðun, úr hverju kaffihúsi heyrðust mótmælaraddir.

Helgina eftir gvöð blessi Ísland ræðuna hans Geirs þá var óvenjuþétt pakkað. Boðað hafði verið til mótmæla, og að mótmælunum loknum fóru af stað einhverjir hundruðir funda á hinum ýmsu kaffihúsum, þar sem fólk skiptist á að greina vandamálin, leita lausna, og ræða hvernig ætti að endurskipuleggja landið.

Þetta var strax fyrstu vikuna.

Ég hef aldrei verið mikill mótmælandi í mér – mér líður alltaf eins og kjána standandi í mannmergð steytandi hnefa og öskrandi slagorð. Alveg sama hversu sammála ég er steytingunni og slagorðunum, þá vil ég alltaf standa aðeins til hliðar, vera með, en þögull. Þannig er ég bara. En þegar fundirnir byrja, þá tek ég þátt af öllum krafti. Fyrir vikið, þótt að flestir muni eftir búsáhaldabyltingunni fyrst og fremst af mótmælafundum á Austurvelli, þá man ég helst eftir samráðsfundunum og tölvupóstunum sem flugu á milli. Ég vissi satt að segja ekki hver Hörður Torfason var fyrr en mörgum mánuðum síðar. Ég skil ekki enn að fólk sé að setja hann á einhvern stall. Þegar ég fór á Austurvöll til að standa úti í horni, þá náði ég aldrei að greina orðaskil í ræðunum, enda var ég ekki þar til að hlusta á fólk tala. Til þess voru fundirnir. Ég stóð á Austurvelli til að vera með öllu hinu fólkinu, í samstöðu um mótmælin.

Þegar ég heyri fólk tala mótmælin niður á grundvelli þess að þetta hafi verið einhver vinstri-grænna konspirasía eða álíka, þá fæ ég óbragð í munninn. Það var margt ófullkomið við hina svokölluðu búsáhaldabyltingu. Byltingar eiga að fela í sér kerfisbreytingar og umbætur. Ekki bara meira af því sama með öðru fólki við stjórnvöldin. Þetta var engin andskotans bylting, því miður.

En þetta var svolítið annað. Þetta var sú örskamma stund þar sem Íslendingar stóðu hlið við hlið, sameinaðir um að láta ekki kúga sig. Fyrir smákongaþjóð verður það að teljast sögulegt. Allir komu saman á eigin forsendum og áttuðu sig á því að það væru forsendur allra hinna. Enginn þurfti að ráða, enginn þurfti að vera yfir eða bestur eða mestur eða mikilvægastur. Það voru bara allir mennskir saman þarna á Austurvelli í svolítinn tíma.

Svo fóru allir í bakherbergi kaffihúsanna að skipuleggja næstu skrefin.

Lögregla er nokkuð merkilegt fyrirbæri í stjórnmálalegu samhengi. Í kringum lögregluna hefur verið sköpuð sú ímynd að hennar hlutverk sé að vernda fólk og halda friðinn. Þessi ímynd er kolröng. Lögregla er handhafi einokunarleyfis á löglegri beitingu ofbeldis. Lögregla er valdstjórnartæki ríkisins, og lögreglumenn sjá um framfylgd þess valds. Vissulega gerir lögregla ýmislegt gott í og með, en ef maður hugsar út í það, þá er allt það góða sem lögregla gerir í raun ótengt þeirra hlutverki sem valdstjórnartæki, og það gæti allt eins einhver annar – til dæmis skátarnir eða barnaverndarstofa eða starfsmenn ÁTVR – uppfyllt það hlutverk. Ekki að ég sé að hvetja til þess að skátarnir verði látnir sjá um nauðgunarmál eða að starfsmenn ÁTVR eigi að sjá um að rannsaka morð – ég er bara að benda á að hlutverkin eru annars eðlis. Lögregluna má sjá sem tvö ólík fyrirbæri, en sama fólkið er látið vinna bæði störfin.

Þegar maður eins og Geir Jón Þórisson, sem hefur áunnið sér virðingu fyrir það að vera stöðugur og skynsamur, réttsýnn og góðlátur, stendur fyrir framan tíu þúsund mótmælendur og skipar fyrir hópi lögreglumanna með skildi, kylfur, táragas og piparúða, þá er hann ekki þar til að vera réttsýnn eða góðlátur. Hann er þar til að vernda ríkið frá borgurunum, að tryggja valdhöfum það öryggi sem þau þarfnast til að geta haldið áfram að kúga almenning.

Þegar að slíkur maður ákveður svo að ganga í röð valdhafa, þá hefur hann beina hagsmuni af því að láta eldra hlutverk sitt líta út sem annað en það að vera valdstjórnartæki. Það er miklu fallegari tilhugsun, fyrir tilvonandi valdhafa, að hafa verið verndari samfélagsins gegn konspirasíu vinstri-grænna eða annarra hryðjuverkamanna, heldur en að hafa verið sá sem kúgar fyrir hönd yfirboðara sinna.

Mótmælahreyfingar hafa í gegnum tíðina verið ýmiskonar. Undanfarnar vikur hafa stúdentar hér í Valenciu mótmælt niðurskurðum í menntakerfinu á Spáni. Ég átti leið niður á lestarstöð um daginn þegar ég fann mig skyndilega í útjaðri hóps mótmælenda. Ég hafði ekki orðið var við að ég væri að ganga inn í mótmælaöldu því ég var að röfla við vin í símanum. Þegar símtalinu lauk leit ég í kringum mig rétt í tæka tíð, því að hópurinn – um þúsund stúdentar, grunar mig – byrjaði skyndilega að hlaupa. Ég stóð eins og bjáni þar til að her lögreglumanna óð framhjá mér, allir með skyldi og kylfur á lofti. Ég keyrðist næstum um koll, en slapp með skrekkinn, þótt krakkar í grennd við mig hafi fengið þó nokkur kylfuhögg.

Fyrir hvað? Jú, að mótmæla því að framtíð þeirra sé fargað.

Þegar fólk setur sig í hættu vegna einhvers málsstaðar, þá koma nokkrar ástæður til. Ein er að það hafi fengið tilskipun um að gera það. Önnur er að það trúi virkilega á málstaðinn. Fólk sem hlýðir tilskipunum einhverra yfirboðara er yfirleitt ýmist hermenn eða lögreglumenn. Það er líkt með mennskum sauðum að þeir klæðast einkennisbúningum. Það er verulega sjaldgæft að sjálfstætt hugsandi fólk leggji sig í hættu til að þóknast einhverjum pólitískum hugsjónum annarra. Sinna eigin, já. Klárlega. Eins og krakkarnir í Valenciu sem hafa verið barðir í götuna undanfarið. En til að einhver hlýði boðum frá pólitískum yfirboðurum þarf annaðhvort raunverulega ógn um ofbeldi, sé ekki hlýtt, eða verulega mikinn sjarma.

Þessi fáráðskenning fyrrum valdstjórnartækisins, að þetta hafi allt verið samsæri, sýnir ekki að Geir Jón sé lygari, eins og margir hafa haldið fram í dag. Nei, hún sýnir að Geir Jón er gjörsamlega snargeðveikur. Maður þarf að vera snargeðveikur til að halda því fram að einhver innan vinstri grænna, eða jú stjórnarandstöðunnar sem var, eða bara Alþingis almennt, hafi nægilegan sjarma til að sannfæra fólk um að leggja sig í hættu fyrir sínar hugsjónir. Maður þarf að vera þó nokkuð geðveikur til að ógna fólki með ofbeldi hlýði það ekki valdhöfum, og halda því svo jöfnum höndum fram að þúsundir Íslendinga séu ófærir um að taka sjálfstæðar ákvarðanir um að rísa upp gegn kúgun.

Búsáhaldabyltingin átti sér ekki stað nema að litlu leyti á Austurvelli. Hún átti sér fyrst og fremst stað í samtölum allra þeirra Íslendinga sem tóku þátt í henni, í fundum okkar og samkomum, á þeim örstutta tíma þegar sérhvert bakherbergi dansaði. Sú trú sem Sjálfstæðismenn virðast vera að byggja upp með sér, að búsáhaldabyltingin hafi verið lítið annað en Hörður Torfason og nokkrir ónefndir þingmenn með meiri sjarma en fyrirfinnst á Alþingi, sýnir veruleikafirringu á grafalvarlegu stigi. Meðlimir þessarar stjórnmálaelítu eru að endurskoða fortíðina til að mæta þörfum nútímans, eins og góðum alræðissinnum sæmir. Við strengjabrúðurnar ættum ekki að leyfa þeim að komast upp með það.

I was interviewed by Lily Lynch for the BTURN magazine. The article is here. Since the interview was conducted via e-mail, I became a bit verbose… I have that tendency. Most of my answers didn’t make it into the article, which focuses heavily on the Cyber Yugoslavia project, and is really great. But still, I felt that the good bits didn’t get used, so I asked Lily permission to republish the interview in full. Here it is:

Lily Lynch: I know you’ve been critical of some of the representations of the Icelandic project in the mainstream media, and I was hoping to get a very short statement from you about the extent to which this new Icelandic constitution was “crowdsourced”.

Smári McCarthy: The new Icelandic constitution, which has yet to be ratified, was developed by committee, as with any constitution. In the future it may be possible to engage a large population to develop a complicated legal document, but right now such a task does require direct human intermediation.

What makes the Icelandic experiment interesting is the degree to which feedback was accepted from the general public, and the fact that the entire process was entirely transparent – all meetings were open to all, and the working documents were made available for public comment after being accepted in a plenary session of the constitutional council each week. The following week, any comments on the text so far were taken into discussion in committees, and a very large number of comments were adopted into the proposed text.

While this isn’t perfect, it’s by far the most open and inclusive constitutional reform process I have seen or heard of, and should be used as an example for future constitutional processes to build upon.

An interesting side-effect of a fully open process is the congregation of civil society special interest groups who specialise in certain areas of the subject matter and contribute actively to the conversation. I do not have statistics, but I would guess that at least a third of the suggestions to the council came from groups of individuals rather than individuals – groups who came together explicitly to contribute in some meaningful way to the process.

LL: In addition I was hoping you could answer a criticism of crowdsourcing, that is that innovation comes from exceptional individuals and not from “crowds”.

SM: Without a society, the term “individual” is meaningless. Without individuals there is no society. It is very elitist to assume that exceptional individuals are the exception, and it is a fallacy to assume that people less than two standard deviations away from the average don’t have anything to contribute. The farmer, the sailor, the baker and the used car salesman all have experiences of what their society looks like and opinions about how they would like to function within it – to relegate all of their opinions solely to some select “exceptional individuals” who make the decisions is to throw away a lot of hard earned experience and wisdom.

The idea of “the wisdom of the crowd” is based on the assumption that everybody is wiser than somebody. Linus’s law applies here: “Given enough eyeballs, all bugs are shallow.”

Crowdsourcing isn’t about getting everybody fully engaged, it’s about allowing self-selection in engagement, creating implicit information flow structures rather than defining explicit structures and assuming fairness. Explicit social structures are only ever exclusive.

LL: Lastly, as I write for a magazine that deals with Balkan culture, I will be including reference to the Cyber Yugoslavia experiment in my article. This was an online experiment that began during the late 1990s to have individuals collaborate in writing a new constitution in protest against the ethnic fragmentation of the time. Obviously this was more of an online protest and even art piece, and cannot compare to what you are doing in Iceland. But I thought maybe it would be interesting if you could say a word or two about “crowdsourcing” or this kind of direct democracy in times of political/ethnic/economic crisis.

SM: I was not aware of this project – thanks for the reference. I think it’s fantastic, and in a way serves as a perfect counterbalance to Stafford Beer’s Cybersyn project in Chile during Allende.

In a lot of ways the Cyber Yugoslavia project appears very comparable to what was happening in Iceland. Constitutions are art. Law is art. Building societies is a form of art. We’ve just become incredibly adept at ignoring its artistic value.

One of the wonderful things about crisis is how it blurs a lot of the subtle and unintended distinctions we’ve made about the way the world works. A friend of mine, Dougald Hine, said recently that “whe past was not simply a crap version of the present,” which kind of exemplifies the tunnel vision we have about social structures. We go around assuming
that the way things have been for the last five minutes is the way it has always been and always will be, which blinds us to astonishing potential.

In short: Never waste a crisis.

LL: Can you tell me exactly what your involvement was in the Icelandic constitution? I’ve read about the Shadow Parliament Project, but if you could just briefly describe the connection, that would be very helpful.

SM: I was a candidate for the constitutional assembly, along with 523 others competing for 25 seats. I had previously co-founded the Icelandic Constitutional Society, but left its board to engage in the race. I lost the election, but shortly thereafter I had a conversation with Eleanor Saitta which led to the foundation of the Constitutional Analysis Support Team – a service we are still operating, now focusing on North Africa. After the supreme court ruling that annulled the election due to some slight irregularities, the government appointed the 25 who would have won the election, if it had been considered fair, to the Constitutional Council – a delightfully infuriating example of the ugly side of politics, but a reasonable result nevertheless (more reasonable than scrapping the idea of constitutional reform, which was arguably what the conservative element at the court wanted).

When the council convened, I sent a lot of suggestions for corrections and improvements, both in the form of threat modelling and linguistic analysis of the draft documents through our work in CAST, but also specific suggestions of features and wording. In particular, articles 14, 15 and 16 of the constitutional bill bear my mark – in the case of 15, it is almost exactly the content and wording I proposed.

(Edit: I don’t mean this to suggest that I had a greater role than I really did – at the end of the day, it was of course the constitutional council that did the amazing job of putting the constitution together.)

There was no direct connection between the Shadow Parliament Project and the work on the constitution, although there are a myriad of indirect connections, which are apparent from a wide enough angle.

Ég sat fyrir umhverfisnefnd Alþingis í morgun símleiðis héðan frá Valencíu varðandi 362. mál, frumvarp til laga um breytingu á lögum um fjarskipti og lögum um Póst- og fjarskiptastofnun (CERT, tíðniréttindi, rekstrargjald o.fl.). Þar talaði ég fyrir hönd IMMI. Ég gerði stuttlega grein fyrir afstöðu minni og IMMI sem stofnunar, og fékk svo nokkrar spurningar frá nefndarmönnum.

Hér eru minnispunktarnir sem ég hnipraði niður fyrir fundinn – aðeins útvíkkað:

“”"
IMMI fagnar því að verið sé að setja á stofn CERT teymi á Íslandi með lögum, enda er það löngu tímabært og mikilvægt fyrir öryggi ómissandi upplýsingainnviða á Íslandi. Við lítum á stofnsetningu CERT teymis sem gríðarlegt framfaraskref í varnarmálum Íslands, og lið í því að skapa Íslandi afgerandi lagalega sérstöðu varðandi upplýsinga og tjáningarfrelsi, í samræmi við þingsályktun þar að lútandi frá 138. þingi.

Þó gerir IMMI nokkrar athugasemdir við útfærsluna á CERT teyminu í 8. gr. frumvarpsins, og viljum hvetja til þess að úrbætur verði gerðar áður en frumvarpið verði samþykkt.

2. mgr. segir að það eigi að uppgötva öryggisatvik á frumstigi og fyrirbyggja að þau breiðist út. Þetta kallar á eftirlit, en slíkt eftirlit verður að vera í samræmi við meðalhófsreglu og friðhelgi einkalífsins. Það er ekki ljóst að persónuverndarsjónarmið séu nægilega gætt í lögunum, enda er í 5. mgr. gert ráð fyrir því að CERT-ÍS megi tilkynna ríkislögreglustjóra um netárásir, á grundvelli þess að þau geti varðað við lög. Þetta skapar CERT-ÍS í rauninni löggæsluhlutverk, sem hefur ekki verið hefð fyrir annarsstaðar. Þó svo að CERT teymi tilkynni lögreglu vissulega annarsstaðar um mál sem gætu varðað við lög, þá er þeim ekki skapaður sérstakur lagarammi til þess að jafnaði.

Þessar áhyggjur fara saman við atriði í 4. mgr, þar sem talað er um að “Sé rökstuddur grunur um að einstakar sendingar innihaldi spillikóta er CERT-ÍS heimilt að greina efni einstakra fjarskiptasendinga”. Hér er væntanlega átt við svokallað “deep packet inspection”, þar sem innihald fjarskiptanna er skoðað en ekki bara lýsigögn fyrir samskiptin sjálf, svokallaðir “hausar”. Mannréttindasamtök hafa í hvívetna þvertekið fyrir að “deep packet inspection” sé leyft, enda er greining á innihaldi einstakra fjarskiptapakka bæði brot gegn hlutleysi Internetsins og hreinlega árás gegn friðhelgi einkalífsins. Eðlilegari nálgun væri að CERT teymi hefði ekki heimild til að skoða innihald fjarskiptasendingana, en hefði ríkara forvarnarhlutverk, m.a. í formi fræðslu til almennings um viðeigandi ráðstafanir gegn spillikóta. Það að spillikóti sé greindur meðan sending á sér stað, eða “in transit” eins og það er kallað, mun ekki með nokkru móti auka öryggi netkerfisins nema einnig sé boðið upp á ritskoðun á netkerfinu, en að opna fyrir það er mjög hál braut sem er eðlilegt að leggjast alfarið gegn. Þá ætti að líta á starfsemi CERT teyma nokkuð líkt og starfsemi Almannavarna, að CERT-ÍS teymið væri samstillingar- og samráðsteymi á landsvísu, en að hvert fjarskiptanet sæi svo um rekstur síns eigins CERT öryggisteymis rétt eins og almannavarnanefndir starfa í héröðum landsins.

Það vantar einnig ákvæði um að CERT-ÍS teymið þurfi að starfa gagnsætt, þ.e. birta skýrslur og tilkynningar um starfsemi sína til almennings, svo hægt sé að fylgjast með störfum CERT teymisins.

Eins og áður segir þá er markmið frumvarpsins mjög gott og æskilegt, en útfærslan er nokkuð vafasöm á nokkrum stöðum og mætti bæta úr.

“”"

Ein spurningin sem ég fékk var varðandi það hvort að djúpskoðun á pökkum sé nokkuð hættuleg friðhelgi einkalífsins, þar sem að þeir sem myndu skoða þessi gögn væru bundnir trúnaði. Dregin var upp sú líking að þetta er bara persónugreinanlegt á sama hátt og hraðamyndavélar við gatnamót.

Ég fattaði ekki að nýta þá samlíkingu fyrr en eftirá – ég benti á að fjarskiptasendingar innihalda oft mjög viðkvæm gögn um persónur, svo sem hvað fólk er að kynna sér á netinu, og það geti verið á vissan hátt jafn viðkvæmt og sjúkragögn. Það sem ég hefði átt að benda á er að fólk sem er að keyra of hratt yfir gatnamót er yfirleitt ekki með skilti í framrúðunni hjá sér sem tilkynnir að þau séu með kynsjúkdóm. Þegar fólk er að skoða vefsíður um tiltekna sjúkdómskvilla, eða senda lögfræðingnum sínum tölvupóst, eða hvað það nú er, ef að engin dulkóðun er notuð þá er í raun eins og þau séu keyrandi um Internetið með slík skilti í framrúðunni hjá sér. Hinsvegar hefur hingað til verið almennt viðmið að fólk á ekki í heimildarleysi að skoða inn í fjarskiptasendingar, og sér í lagi á ekki að vera eftirlit með innihaldi fjarskiptasendinga að hálfu ríkisvaldsins.

I’m terribly bad at keeping track of what stuff relating to me goes out there. A few have bubbled up via Twitter links and e-mails over the last few days though, so here are some links and such, mostly just for posterity:

I was looking for the EDRigram version of my Copyright Combinatorics article (I’m plotting something evil), and came across this German translation. Cool! Don’t know who did the translation, but it looks legit.

The (English language) Dutch magazine Design.nl published this nice interview with me on the subject of digital fabrication recently. It was fun to be involved in Premsela’s Me Craft / You Industry symposium, and I’m hoping I’ll have more chances to do stuff directly related to industrialization and craft production soon.

A picture I took at the anti-ACTA protests has been featured on Mashable. It’s actually a really good picture, taken on my brand new Samsung Galaxy Nexus, the most ridiculously expensive piece of hardware I’ve ever bought, but quite a delightful little gizmo nevertheless.

Somebody also pointed out this video, which was taken in Málaga last year at the e-STAS conference. Pretty disheveled – when that was recorded I had been awake for about 36 hours, running from a press conference in Málaga to an interview and giving a talk in Madrid and back to Málaga for another conference. I really shouldn’t do that, but my friend Floren is a slave master when he’s organizing events, and wedged the Madrid thing in the middle of the e-STAS itinerary, much to my dismay. I wonder if I dare tell him I’m in Valencia right now?

I also was quoted in this Venezuelan article on el Tiempo about the “example of Iceland”, an article which, if the machine translation is anything to go on, isn’t really very good. It looks like it just mops up statements – conceptions and misconceptions alike – from a couple of years of media. I don’t remember being contacted by el Tiempo for that quote, so it’s probably trawled from somewhere. Oh well.

As a general pointer, over on the IMMI site Jeff Garland has been doing amazing work keeping track of publications relating to IMMI.

Ég sat í gær fund með fulltrúum samtaka sem eru að berjast gegn ACTA, svo sem FFII, Vrijschrift, La Quadrature du Net, Piratpartiet, EDRi, Avaaz, Act Up Paris, Oxfam, Health Action International, og svo þingmönnum í Evrópuþinginu sem eru að vinna gegn upptöku samningsins, frá ALDE, Greens/EFA og S&D.

Það er mikil vinna búin að eiga sér stað undanfarin ár (ég er sjálfur búinn að vera í aðgerðum gegn ACTA síðan haustið 2010, mestmegnis á lokuðum póstlistum og einstaka fundum), og baráttan er sannarlega búin að breytast undanfarið. Fyrir tveimur árum snérist þetta allt um að reyna að finna út hvað nákvæmlega stæði í samningnum og að þrýsta á að hann yrði gerður opinber, ásamt því að gera samanburði á þeim brotum samningsins sem við höfðum séð og ýmsum öðrum fríverslunarsamningum sem voru í gangi, t.d. ESB-Suður Kóreusamningurinn.

Núna snýst dæmið nær alfarið um að koma í veg fyrir að Evrópuþingið samþykki þetta, enda er það næstsíðasti möguleikinn – ef að það bregst þá eru bara aðildarríkin eftir, en flest þeirra eru búin að undirrita nú þegar. Pólland og Tékkland hafa að vísu nú gefið út að þau ætli ekki að framfylgja samningnum, en hvorugt landið hefur enn ákveðið að draga undirskrift sína til baka.

Næstkomandi laugardag, 11. febrúar, verða mótmæli í ótrúlega mörgum borgum út um alla Evrópu. Kannski það hafi einhver áhrif.

Avaaz undirskriftasöfnunin gengur vel. Kjánaglott á mér eftir góðan samráðsfund í Evrópuþinginu í gær.

Ég fékk fjölmargar beiðnir í síðustu viku um að gefa upplýsingar um ACTA samninginn og tengsl hans við PIPA og SOPA. Eftir að hafa svarað ansi mörgum e-mailum og álíka með mestmegnis copy-paste, þá ákvað ég að dömpa því bara hingað.

SOPA var tillaga að bandarískri löggjöf sem var sett fram í neðri deild bandaríkjaþings. PIPA var mestmegnis sambærileg tillaga sett fram í efri deild þingsins. Báðum tillögunum hefur verið lagt til hliðar vegna gríðarlegrar andstöðu, fyrst og fremst á Internetinu.

ACTA er ekki tillaga að löggjöf, heldur fjölþjóðlegur milliríkjasamningur. Hann á efnislega ýmislegt skylt við SOPA og PIPA, en er að mjög mörgu leyti frábrugðinn líka. Meðal aðila að ACTA eru Bandaríkin, Mexíkó, Kanada, Nýja Sjáland, Ástralía, Japan, Suður-Kórea og Evrópusambandið. ACTA hefur nú verið undirritað af öllum þátttökulöndunum nema 5 evrópulöndum (sem er búist við að skrifi undir á næstu dögum) og Mexíkó (þar sem þetta er enn í vinnslu). Að auki þarf Evrópuþing einnig að samþykkja samninginn til að hann öðlist gildi í Evrópu, en búist er við að það gerist ekki fyrr en í Júní.

ACTA var samið í leyni. Að öllu jöfnu eru milliríkjasamningar af þessu tagi umsamdir innan alþjóðastofnanna á borð við WIPO og WTO, en þau voru sniðgengin að þessu sinni. Einhverjir hafa látið sér detta til hugar að það sé vegna þess að þróunarlönd myndu aldrei samþykkja samninginn innan lýðræðislegra alþjóðastofnanna, og aðrir hafa bent á að fulltrúar almennings hefðu æpt upp yfir sig mun fyrr hefði þetta verið þar uppi á borðunum. Nýlega gaf framkvæmdarstjórn Evrópusambandsins út skjal til varnar ACTA, sem heitir “10 Myths about ACTA“, þar sem bent er á að texti ACTA samningsins er öllum aðgengilegur. Það er satt núna, en meðan verið var að skrifa hann var það alls ekki satt, og það var eingöngu vegna þess að hann lak í gríð og erg (fyrst og fremst til kanadíska lögfræðingsins Michael Geist og frönsku samtakana La Quadrature du Net) sem hann var loks birtur opinberlega (það hefði samt auðvitað gerst þegar hann yrði tekinn fyrir í þingunum).

Að öllu jöfnu þegar milliríkjasamningar eru gerðir þá eru ýmsir hagsmunahópar sem koma að umræðunum á ýmsum stigum málsins. Í tilfelli ACTA voru það bara ákveðnir fulltrúar ákveðinna fyrirtækja sem fengu aðgang að ferlinu, og þeir höfðu allir hagsmuni af því að samningurinn yrði sem sterkastur.

Neelie Kroes og Karel De Gucht, úr framkvæmdarstjórn Evrópusambandsins, hafa sagt ítrekað að “ACTA mun ekki breyta lögum ESB”. Þetta er strangt til tekið rétt, en þetta er frekar villandi pólitísk orðræða, þar sem að þegar samningurinn er innleiddur mun ESB hafa alþjóðlega skuldbindingu til að setja í lög ýmislegt sem er tekið fram í ACTA samningnum, og aðildarríkin (sem og Noregur, Ísland og Liechtenstein, sem EES aðilar, þar sem að Copyright Directive og IPRED (Intellectual Property Rights Enforcement Directive) sköpuðu það viðmið að Evrópusambandið hefði löggjafarheimild í hugverkamálum (sem er raunar enn mjög umdeilanlegt atriði miðað við samninganna) og að hugverkaréttarmál hefðu tilvísun í innri markaðinn (sem er álíka umdeilanlegt). Þannig að þótt ACTA breyti ekki lögum beint þá mun það leiða af sér lagabreytingar, meiraðsegja á Íslandi, með tíð og tíma. Þess ber að geta að framkvæmdarstjórnin hefur líka sagt að “ákvæði ACTA eru í samræmi við gildandi lög ESB”, en fjölmargir fræðimenn eru því ósammála.

Stóra vandamálið við ACTA (og þetta gildir líka um SOPA og PIPA, og einnig um nýja viðskiptasamninginn TPP (Trans-Pacific Partnership Agreement), en ég ætla að fókusera á ACTA þar sem það hefur áhrif á okkur og er nær okkur í tíma) er að þar er hlutlausum grunnkerfum stillt upp á móti sérhagsmunum á þeim forsendum að hægt sé að nota þessi grunnkerfi (þ.e., Internetið), til að stunda höfundaréttarbrot.

ACTA býður upp á takmarkanir á tjáningarfrelsi með því að skapa svigrúm fyrir að ritskoðun sé stunduð á grundvelli þess að hugsanlega hafi höfundalagabrot átt sér stað.

ACTA inniheldur ákvæði sem gætu leitt til þess að fartölvur yrði kannaðar eftir höfundavörðu efni á flugvöllum, að netumferð verði vöktuð, og að farmsendingar milli landa séu gerðar upptækar ef að þær fara um lönd þar sem ACTA samningurinn er í gildi. Raunar er núna í gangi vinna í reglugerð í Evrópusambandinu (hjá framkvæmdarstjórninni eins og stendur; búist við að það fari til umræðu í þinginu í sumar) um landamæravöktun í tengslum við hugverkaleyfi, sem mun innleiða mjög svipaðar reglur.

Dæmi: Samheitalyf sem eru framleidd á Indlandi, á leið til Brasilíu, sem hvorugt er aðildarland að ACTA, gætu verið umskipuð í Rotterdam, sem er í aðildarlandi að ACTA, og gerð upptæk þar, ef að efnið er varið með einkaleyfi í Japan.

Dæmi: Í dag bera netþjónustuaðilar enga ábyrgð á upplýsingum sem fara um kerfin þeirra, og þeim ber engin skylda til að fylgjast með umferðinni (sbr lög um rafræn viðskipti og aðra rafræna þjónustu, sem er byggt á e-Commerce Directive frá ESB). Með tilkomu ACTA er þessu snúið við, að netþjónustuaðilar gætu orðið skaðabótaskyldir ef höfundaréttur er brotinn í gegnum þeirra netkerfi)

Samtökin ARTICLE 19, sem berjast fyrir tjáningarfrelsi, skrifuðu: “[ARTICLE 19] finds that ACTA fundamentally flawed from a freedom of expression and information perspective. If enacted, it will greatly endanger the free-flow of information and the free exchange of ideas, particularly on the internet.”

Álit frá lagaþjónustu Evrópuþings um ACTA - ritskoðað í hel. Almenningur átti ekki að fá að vita um hvað þessi samningur er.

Douwe Korff & Ian Brown skrifðu: “Overall, ACTA tilts the balance of IPR protection manifestly unfairly towards one group of beneficiaries of the right to property, IP right holders, and unfairly against others, equally disproportionally interferes with a range of other fundamental rights, and provides for (or allows for) the determination of such rights in procedures that fail to allow for the taking into account of the different, competing interests, but rather, stack all the weight at one end. This makes the entire Agreement, in our opinion, incompatible with fundamental European human rights instruments and -standards.”

Þar sem sérstaklega er miðað að einkaleyfum og viðhaldi þeirra með ACTA, þá skapast vandamál þar sem einkaleyfakerfið er algjörlega komið í rugl. Til dæmis hefur bandaríska fyrirtækið Monsanto nýlega sótt um fjöldan allan af einkaleyfum á fjölmörgum náttúrulegum breytileikum á svínum – sem myndi gera það að verkum að þeir gætu krafið alla sem eiga svín með slíkum erfðabreytileikum um “afnotagjöld”… og þeir sem neita að borga gætu átt sakamál yfir höfði sér.

Almennt er stór breyting við ACTA umfram aðra samninga að framfylgd hugverkaréttinda breytist úr einkamáli í sakamál, sem þýðir að ákæruaðilinn er saksóknari og refsivist er möguleg niðurstaða. Á einhverjum tímapunkti í ACTA samningaviðræðunum voru ákvæði um að það yrði gagnkvæmt framsal á ákærðum aðilum milli aðildarlanda. Þannig að ef þú deilir lagi eftir Ken Ishii með vini þínum gætirðu verið framseldur til Japans og setið í fangelsi þar; þetta er frekar hæpið dæmi, þar sem fólk er kannski ekki alveg svo mikið fífl að jafnaði, en vegna þess að það er enginn lágmarksþröskuldur skilgreindur fyrir sakhæfni þá eru hæpin dæmi sem þessi alveg innan marka samningsins. Ég verð þó að viðurkenna að ég er ekki alveg klár á því hvort það ákvæði sé enn inni í þeirri útgáfu sem er búið að undirrita, enda var þetta með því allra umdeildasta á sínum tíma.

Það að það sé  engin lágmarksþröskuldur fyrir sakhæfni í samningnum þýðir að það væri mögulegt (þótt það sé satt að segja ólíklegt) að einhver fengi skilorðsbundin dóm fyrir að deila einu lagi. Á raunhæfari nótum þá reiknaði Ante Wessels að hugsanleg fjársekt gæti numið um 80 milljón krónum fyrir að deila einum hörðum diski fullum af tónlist, þar sem ýmsir hafa talað um að skaðabótakröfurnar yrðu metnar á grundvelli “glataðra sölutekna”.

Í stuttu máli: ACTA samningurinn ógnar tjáningarfrelsi og friðhelgi einkalífsins á netinu með því að gera netveitur að einkalögreglu fyrir hugverkaiðnaðinn, ógnar heilbrigði almennings í fjölmörgum löndum með því að takmarka aðgang að ódýrum samheitalyfjum, ógnar sjálfbærni bænda í fjölmörgum löndum með því að takmarka aðgang að fræjum og öðrum lífverum sem eru undir einkaleyfi til fyrirtækja. ACTA samningurinn setur löggæslu-, eftirlits- og sakarskilyrði sem fara algjörlega fram úr hófi miðað við hvað honum er ætlað að gera – þ.e., hann brýtur gjörsamlega gegn meðalhófsreglunni. Að auki er algjörlega með öllu óljóst að þessar aðgerðir muni gera nokkuð til að stemma stigum við ólöglegri dreifingu á höfundavörðu efni, ólöglegri framleiðslu og sölu á lyfjum og fræjum, og svo framvegis, hreinlega vegna þess að raunkostnaðurinn við að framfylgja þessu yrði svo mikill að hann myndi setja allt hagkerfið á hausinn – fyrir vikið má áætla að heimildunum sem verið er að ræða um munu ekki vera látin jafnt yfir alla ganga, sem gengur gegn jafnræðisreglunni annars vegar, og skapar tortryggnissamfélag og ýtir undir tilvist svartra markaða.

Hvað geta íslendingar gert?

Sendið fyrirspurnir til utanríkisráðherra og til hinna ýmsu stjórnmálaflokka. Nokkrar spurningar sem þið gætuð viljað spyrja eru:

• Hver er afstaða ráðherra/flokksins til ACTA?
• Hvað hyggst ríkisstjórnin/flokkurinn gera varðandi hugsanlega innleiðingu á tilskipunum í gegnum EES samninginn sem tengjast útfærslu á ákvæðum ACTA samningsins í ESB?
• Telur ráðherra/flokkurinn rétt að hugverkabrot verði meðfarin sem sakamál frekar en einkamál, með fangelsisvist og hugsanlegu framsali til þriðja ríkis?
• Hvaða áhrif mun ACTA samningurinn hafa á afstöðu ráðherra/flokksins varðandi inngöngu í Evrópusambandið?
• Mun ráðherra/flokkurinn senda bréf til framkvæmdastjórnar ESB/forseta Evrópuþingsins/flokka í Evrópuþinginu og hvetja þá til að hafna ACTA samningnum?

… og eitthvað í þeim dúr. Endilega verið frumleg, ráðamönnum leiðist að fá alltaf nákvæmlega sama copy+pastað.

Áhugavert efni:

• http://rfc.act-on-acta.eu/access-to-medicines
• http://rfc.act-on-acta.eu/fundamental-rights
• http://www.oxfamsol.be/fr/IMG/pdf/Oxfam_ACTA_analysis_FINAL.pdf
• http://www.citizen.org/documents/Letter-to-Members-of-the-Committee-on-Legal-Affairs-on-the-ACTA.pdf

These are my outline notes from my talk at the Me Craft/You Industry symposium in Enkhuizen, Netherlands, today. The conversation afterwards, at the end, to a large degree revolved around the questions of whether we are ready for a “Napster moment”, whether it will ever come, and whether it’s actually a question of industrial paradigms or economic waveforms. I’m tempted to think that the fact that the symposium is called “Me Craft/You Industry” rather than “Me Kondratiev Wave/You Faddish Harmonic” suggests that this is actually a question of underlying paradigms much rather than simply economic fluctuations.

The topic is craft production and its relationship to industrial production, and by and large humanity consists of people who think that industry is great but it needs more craft, people who think craft is great but it needs more industry, and, in some edge cases – you know who you are – people that think both craft and industry are completely unteneble as production paradigms and we need something different.

There’s a way everybody can come happy out of this, but in order to get there we need to talk about something radically different from manufacturing for a moment and talk about something far more contentious. Then we’ll swing back at it at the end and have a go at centralization, just because we can and because it’ll be fun.

Now. Anybody who grew up in the late 1990′s used Napster, or at least heard of it. You know. The evil file sharing system which allowed lots of people to copy the work of Britney Spears and spread it all over the Internet.

Most of the time, when we look back at Napster, we see it as a failed attempt at liberation of the cultural output of humanity at best and a thoroughly illegal system for violating intellectual monopolies and threatening the hegemony over culture at worst. But regardless of where one stands on filesharing, it’s a fun metaphor that Cory Doctorow pointed out the relevance of: Very rarely do we think of Napster as a system by which a few million teenagers reinvented the music industry over the course of roughly 6 months – the leading edge of the Napster adoption curve – and during that time they built the largest database of human creativity that has ever existed, and they did it for free.

The cultural significance of this is massive. It is hard to imagine the world as it is today without the Napster moment. It turned the tables in many ways, both legal and illegal, ethical and unethical, and wherever you stand on any of those, at least your Internet connection is alarmingly fast now. The advent of Napster and its many successors produced massive upwards pressure towards faster Internet connections, more consumer control over cultural output, and a shift from passive consumption of culture to an active consumer culture. In fact, that variate alone is enough to explain most of the change in the structure of the music industry since then, although they will never admit it. In 1989 Stephan Weiswasser of ABC predicted that “you aren’t going to turn passive consumers into active trollers on the Internet.” How wrong he was.

The Napster moment, for music, was simply the democratisation of music – the moment at which it was ripped away from corporate interests and structurally enforced state protectionism and spread around all of the streets.

But the key here is not directly that of cultural liberation, because that had already been going on since the very day that culture became enshackled. However, the technology to record and distribute things like music had been incredibly terrible for a very long time then. Back when wax rollers were used to store music, in order to make 10 copies, the artist needed to perform the music 10 times – the concept of mastering did not exist. Slowly we moved from there to a digital age, but even then, prior to Napster, although it was possible to share files online, but it was difficult and required a lot of technical knowledge. Further, it was subject to scaling constraints – whether it was a musician encoding a song onto a wax roller or an FTP server providing the latest tunes, there was only so many requests they could service. So in that sense, “the Napster moment” is the large-scale democratization of filesharing through P2P technology.

But this isn’t about Music. Metaphor complete. Now let’s think about this in terms of industry, craft, and manufacturing.

The beginning of the Industrial revolution marked the beginning of a process by which the ability to craft and subsist was made economically unviable by massive improvements in productive capacity. This led many farmers, homesteaders and others to relocate to towns and cities, which started to grow. Eventually this led to a disenfranchised urbanized working class which had no control over any productive capacity to speak of. Formerly crucial crafts such as knitting were outcompeted by industrial methods and pushed into the realm of hobbyism, while the new class of industrialists owned more and more, produced more and more, yet contributed less and less to the process themselves. Some of the craftsmen rebelled against this trend in England between 1811 and 1815, but sure enough those of them that didn’t get hung got sent ot Australia.

This trend is still going on. Now that human intervention has been minimized and trivialized in factories, the same is happening in retail. Salespeople are being replaced by artificial autonomous agents. Modern capitalism is an existence whereby humans compete against indefatigable machines on a free market.

But yet, this is changing. A persistant interest in reversing the trend of centralization has slowly pushed the boundaries. Free Software has pushed the boundaries. Increasingly, open manufacturing models are pushing the boundaries.

We currently have the early P2P industrial tools, such as Repraps, laser cutters, CNC mills. We have Fab Labs and hackerspaces, but they’re still somewhat hard to use and they are by no stretch of the imagination widespread or democratized. Hackerspaces and maker labs are still geeky and artsy and hackish, and that’s fine for now, but we still need a Napster moment in manufacturing.

Now, to speculate on what that moment will look like is as impossible as it would have been for Stephan Weiswasser to speculate on Napster in 1989. I’d love to try, though. Despite that we don’t know what that moment will look like, in terms of technology, there are a few things we can assume based on previous examples:

1. It will suck. It’ll be slow and buggy, it’ll suffer from all sorts of scaling issues, it’ll look like crap, and it won’t actually be very good, but it’ll get better.
2. It will be good enough. It won’t be pretty but it’ll get the job done and everybody who uses it will have countless suggestions for its improvement. As Vinay Gupta has pointed out, “Anything that’s worth doing is worth doing badly.”
3. It will have a precipice-adoption curve: massive exponent on the leading edge, mostly by young people, suddenly empowered. The emphasis on young people is important. Most people probably won’t “get it”. I’m sure a lot of the people who attend conferences like this will, but there’s not enough of us. There are however lots of bored kids in suburbs.
4. It will have a P2P social structure, rather than a hierarchical command-and-control structure as we’re used to from industry. In that sense, it will have more in common with craft production, despite retaining industrial output levels. That factor also means that there will be a much higher dynamic range for production – it is less likely that Sloanist economies of scale will apply.
5. It will be attacked massively by entrenched interests. The attacks will range from smear campaigns (“You wouldn’t download a chicken sandwich!”) to legal actions based on existing laws to the creation of new draconic legal instruments to protect existing industrial production methods. Historical examples of this include the Frame Breaking and Malicious Damage Acts of 1812 in England, from the historical perspective, whereas the more modern ACTA treaty and things like SOPA.
6. There will be martyrs. People like Peter Sunde and the other founders of the Pirate Bay, people like Aaron Swartz and Pablo Soto. People who, for one reason or another, the various industries decide to make an example of.

[Note: I ran out of time at the talk-equivalent of here. It's hard to fit a fully formed argument into 10 minutes!]

One foreseeable difference between the Democratization of Industry compared to the Democratization of Culture is the scope of severity. Giving everybody access to all the music in the world changes music but it doesn’t change the world. People still need to eat and have shelter, they still need clothes and other essentials. Therefore, social exclusion from the capacity to use BitTorrent will stifle culture, but it won’t necessarily create a dangerous “societal badlands” situation. In short: poor people will not suffer too much.

However, when the Napster Moment happens for manufactured goods, we’re talking about a rather severe situation where the chasm between rich and poor (or rather, the haves and the have-nots, in terms of access to this technology) grows exponentially forever. In terms of political economy, everybody who has not the ability to download (and eat) the chicken sandwich stands to be eternally disenfranchised.

There are solutions to this problem:

First, we can try to make sure that the technology, when it comes into existence, is of a nature that it is inherently copyable. This is a design feature of RepRap – people are thankfully already thinking this way, and Von Neumann showed some pretty convincing maths that suggested that any Universal Constructor must necessarily be able to construct a Universal Constructor. But more importantly, these devices need to be legally unencumbered so that it is socially and legally possible to replicate the devices.

Second, we can try to give as many people in the world access to the existing technology and the knowledge of how to use it and what to expect in the future, such that when such a technology comes along, they’ll not only be less surprised by it but inherently acclimatised to it.

Which gives us the very weird result that the piracy-oriented file-sharing part of culture may be requisite to social justice in a P2P manufacturing world. There might be lots of other ways, but considering the last few hundred years of history and the fact that we have only managed to come up with craft, industry, and P2P, it’s fairly ovious that in any direction where the result is not an open and free peer-to-peer result there lies madness.